زنجیرهای از مهربانی در جاده نور_ مازندران
در مسیر بازگشت از یک مأموریت حمل بار به شهرستان نور، با بچهگربهای بیمار روبهرو شدم که به مراقبت فوری نیاز داشت. پس از رساندن او به دامپزشکی، دکتر نعیمی بدون دریافت هیچ هزینهای درمانش را آغاز کرد. کمی بعد نیز یکی از شهروندان دوستدار حیوانات سرپرستی این بچهگربه را پذیرفت. این اتفاق یادآور این بود که گاهی یک اقدام کوچک میتواند آغازگر زنجیرهای از مهربانی باشد؛ زنجیرهای که با همراهی انسانهای نیکاندیش، جان یک موجود بیدفاع را نجات میدهد. این روایت به احترام همه کسانی منتشر میشود که بیهیاهو، مهربانی را در عمل معنا میکنند.
زنجیرهای از مهربانی در جاده نور
گاهی یک اتفاق ساده در یک سفر، دوباره یادآوری میکند که هنوز مهربانی در میان آدمها زنده است.
امروز صبح، پس از تحویل یک بار در شهرستان نور، هنگام تخلیه بار چشمم به بچهگربهای افتاد که سر و صورتش به قارچ پوستی مبتلا شده بود و وضعیت مناسبی نداشت.
با توجه به شرایط آنجا، امکان نگهداری از او وجود نداشت. از چند نفر از اهالی سراغ یک دامپزشک را گرفتم و او را به درمانگاه دامپزشکی دکتر نعیمی رساندم.
پس از معاینه، شستوشو و آغاز درمان، وقتی خواستم هزینه را پرداخت کنم، دکتر نعیمی با لبخند گفت:
«تا اینجا تو زحمتش را کشیدهای؛ ادامه درمانش با من.»
این جمله، برای من فقط بخشش هزینه درمان نبود؛ یادآوری این بود که هنوز انسانهایی هستند که بیهیچ چشمداشتی، مسئولیتپذیری را زندگی میکنند.
اما هنوز یک دغدغه باقی مانده بود؛ این بچهگربه بعد از درمان کجا زندگی کند؟
در مسیر بازگشت، مقابل یک کافه توقف کردم و از چند نفر درباره جایی امن برای نگهداری او پرسیدم. وقتی ماجرا را شنیدند، یکی از آنها بدون هیچ تردیدی گفت حاضر است سرپرستی این کوچولو را بر عهده بگیرد.
با خیالی آسوده، بچهگربه را به او سپردم و پیش از خداحافظی، یک عکس یادگاری گرفتیم؛ نه برای ثبت یک کار خاص، بلکه برای ثبت لحظهای که چند انسان غریبه، بدون اینکه از قبل همدیگر را بشناسند، دست به دست هم دادند تا جان یک موجود کوچک نجات پیدا کند.
این نوشته را برای قدردانی از دو انسان شریف منتشر میکنم؛
دکتر نعیمی که بدون دریافت هیچ هزینهای درمان این بچهگربه را آغاز کرد، و آن دوست مهربانی که با بزرگواری مسئولیت نگهداری و ادامه زندگی او را پذیرفت.
شاید هیچوقت دوباره یکدیگر را نبینیم، اما امیدوارم این نوشته به نشانه سپاسی باشد از انسانهایی که بیسروصدا دنیا را کمی مهربانتر میکنند.
اگر روزی با یک حیوان آسیبدیده روبهرو شدیم، شاید لازم نباشد همه کار را خودمان انجام دهیم؛ کافی است اولین حلقه یک زنجیره مهربانی باشیم. شاید ادامه راه را انسان دیگری بر عهده بگیرد.
با احترام
قادر یوسفی لویی
بنیانگذار رها کاروان (Raha Caravan)
باور دارم سفر، فقط رسیدن به مقصد نیست؛ فرصتی است برای جا گذاشتن ردی از مهربانی در مسیر.
